Female Economy

IK ONTMOET MIJ ABOUT

daar waar zelfbeschikking niet aanwezig mag zijn vanwege culturele codes
biedt ‘ ik ontmoet mij’ een vrije ruimte waar autonomie zich kan ontwikkelen

daar waar jaren het licht niet heeft geschenen, werpen we licht
we helpen je jezelf te worden
los te komen van cultureel bepaald gedrag dat geen doel meer dient
je te bevrijden van de familieballast zónder de verbinding met je familie en geliefden te verliezen
te bewegen in de ik-georiënteerde Nederlandse samenleving

veel dingen worden in een collectieve cultuur niet benoemd
en waar geen woorden zijn heb je via het lichaam een ingang
pijn wil gevoeld worden en daar heb je een instrument voor
dat instrument is je lijf, want het lichaam liegt niet

in de lichaamsgerichte trainingen leren migrantenvrouwen en -mannen
weer samen te vallen met zichzelf

Ik Ontmoet Mij  
Een lichaamsgerichte empowerment training voor vrouwen en mannen met een migranten achtergrond.

Tijdens de trainingen wordt de deelnemers geleerd om verantwoordelijkheid te kunnen nemen over zichzelf, hun lichamelijke en geestelijke gezondheid

De trainingen van Ik Ontmoet Mij bestaan uit bewegings-, spreek- en schrijfoefeningen uit de bio-energetica, familieopstellingen en emotioneel lichaamswerk. Tijdens de 10 sessies worden thema’s behandeld zoals zelfzorg en zelfliefde, het uiten van emoties, patronen doorbreken uit het ouderlijk huis, de positie van het individu in de gemeenschap en de man-vrouwrelatie.

OOK MANNEN

KOMEN TEVOORSCHIJN


‘doe iets aan onze mannen, niemand doet wat met onze mannen’
riepen de vrouwen al jaren.
de zorgverleners waren ook unaniem
‘start ook een training voor mannen
die hebben het net zo hard nodig als de vrouwen!’
 
jale & myriam gingen in 2018 met twee groepen mannen van start in osdorp
zij leren daar aan zichzelf te werken
zonder het keurslijf van de cultuur dat hen opdraagt
zware verantwoordelijkheden en plichten te tillen
hier kwamen ze tot spreken over hun emoties en werden lichter

IK ONTMOET MIJ INITIATIEFNEMERS

Jale Simsek en Myriam Sahraoui herkenden in elkaar het gat waarin zij beiden waren gevallen tussen de collectieve mentaliteit van hun geboortegrond en de geïndividualiseerde samenleving van hun nieuwe thuis 

Jale, geboren in Turkije, wist niet hoe zij in Nederland een ‘eigen zelf’ moest zijn Myriam, geboren in Marokko, zocht - eenmaal op Nederlandse bodem - naar haar identiteit in een maatschappij die alle vrijheden bood 

deze worsteling kwamen zij te boven en zij zagen dat zij niet alleen waren zij brachten hun ervaringen naar het zina-atelier in de vlugt, midden tussen de vrouwen van de gemeenschap in slotermeer

lees ook het interview, met de initiatiefneemsters Jale Simsek, lichaamsgerichte therapeute en projectleider en Myriam Sahraoui door journalist lex bolmeijer, hieronder 

Ik ontmoet Jale Simsek  & Myriam Sahraoui

Door Lex Bolmeijer


   Ze hebben zich genesteld in het hart van Amsterdam Slotermeer. Ze zijn daar omringd door duizenden migrantengezinnen, en dat betekent een opstapeling van problemen, van sociale, economische en/of psychische aard. Beleidsmakers, ambtenaren, zorgverleners, ze zitten met de handen in het haar, omdat vrijwel niemand weet hoe je die complexe problematiek het hoofd moet bieden.


Sahraoui: “Wij zitten midden in kwetsbaar gebied. Alle problemen komen hier terecht, als een soort afvoerputje van de stad. Veel mensen weten niet hoe ze hun klachten moeten definiëren. Daarom komen sommigen telkens terug bij de zorgverleners. Die kunnen de werkdruk niet aan.”


Zo niet Jale Simsek en Myriam Sahraoui, die barsten van de dadendrang en weigeren zich bij de sombere situatie neer te leggen. Zij hebben samen een programma ontwikkeld, Ik ontmoet mij, dat soelaas biedt door in eerste instantie het lichaam van de vrouwen aan te spreken. Die methode van werken kan het begin zijn van een indrukwekkend emancipatieproces. Zo willen ze bouwen aan een toekomst voor iedereen. Wel beginnen ze bewust met de vrouwen in hun omgeving; die vervullen immers als moeders een cruciale rol. Als zij eenmaal een omslag hebben doorgemaakt, dan kunnen ze van grote positieve invloed zijn op de hele gemeenschap. Dat is het doel van Ik ontmoet mij.


Geschiedenis

  Simsek en Sahroui zijn beter in staat om hulp te bieden omdat ze de problemen allebei zelf hebben meegemaakt. Jale is psychotherapeute. Ze werkte in de jaren ’90 een tijdje als correspondent voor Turkse weekbladen. Myriam is actrice en maakt deel uit van Zina, het collectief van Adelheid Roosen. Ze schelen tien jaar, maar ze zitten in hetzelfde frame van de geschiedenis.


Simsek: “Ik ben van de ‘eerste-anderhalf generatie’. Ik ben in Turkije geboren, ik was 10 jaar toen ik hier kwam wonen en ik ben altijd enigszins onzichtbaar geweest. Ik was een van de eersten, dus ik had het vocabulaire niet om mij zichtbaar te maken, en ik kende ook de spelregels niet.”

Sahraoui: “Ik was 15 toen ik hierheen kwam. Wij zijn allebei dáar gesocialiseerd, dat maakt onze geschiedenis specifieker. Wij hebben de ervaring van een andere cultuur nog aan den lijve ondervonden. Daardoor bezie je de waarde van het collectieve anders.”

Simsek: “Ik voelde leegte. Het was een en al misverstand in leegte. In een wij-cultuur zijn talloze ongeschreven regels. Die nam ik mee naar deze pluriforme samenleving. Maar de Nederlandse denkkaders zijn rigide, die ademen niet. Men staat niet open voor andere visies.

  Eerst heb ik me gefrustreerd gevoeld en geïsoleerd. Ik was boos. Maar ik kwam er niet mee verder. Ik kreeg een burnout, had net een baby, en ik bleef maar vastzitten in die boosheid. Toen ben ik in therapie gegaan. Dat is een langzaam proces waarin je dingen gaat uitzoeken. Ik ontdekte dat ik helemaal niet had begrepen wat het betekent om een individu te zijn. Het heeft me 25 jaar gekost om dat te leren begrijpen.

  Ik heb dus een lange weg afgelegd van frustratie, inzicht, mijn nek uitsteken. Ik ben losgekomen van mijn eigen cultuur en van de religie. Een tijdlang wilde ik niks met Turkije te maken hebben. Ik ben bitter eenzaam geweest, heb gekke dingen gedaan, en dat heeft mij allemaal geholpen om tenslotte te kunnen zeggen: dit ben ik! Vanaf dat moment begreep ik deze samenleving veel beter. Ik begon te praten. En ik werd gehoord.”

Sahraoui: “Voor mij was het anders. Ik heb een Nederlandse moeder en een Marokkaanse vader, maar mijn moeder is altijd ondergeschikt geweest aan het leven in Marokko, dat was de dominante cultuur. Toen ik hier kwam moest ik me razendsnel aanpassen aan de Nederlandse samenleving. Ik had opeens niks meer. Geen ankers, niks. Er waren nog geen inburgeringsklassen, je zat gewoon in een klas en je verstond niks. Wat ik deed was overleven. Maar ik kwam er al snel achter dat ik ook een gat voelde in mij. Ik kwam terecht in een depressie.

    Het leek alsof ik vrij was hier, dat ik kon doen wat ik wilde. Met een aantal restricties omdat ik een vader had daar in Marokko. Maar in Nederland kon ik me tot niemand verhouden. Dat was mijn trauma. Het heeft mij vrij gemaakt én gedestabiliseerd. Dus in die vrijheid was ik blij, ik kon in een kraakpand drugs gebruiken, doen waar ik zin in had. Maar tegelijk was ik lost, ontworteld. Ja, hoe doe je dat … ?!

  Ik heb verschillende therapieën gevolgd, zonder succes. Tot ik terecht kwam bij een lichaamsgerichte therapeut en dat vond ik een ontdekking, zo’n fijne manier van werken! De meeste therapieën zijn mentaal geënt. In sessies met een Nederlandse therapeut zit je op een bank te lullen. En ik lulde maar, op een gegeven moment kon ik dat supergoed. Zo kon ik jaren in analyse blijven, zonder dat het ergens toe leidde. Pas door het lijfwerk ontdekte ik dat ik geen contact met mijn eigen lichaam had, mijn essentie, het zeer persoonlijke. Ik kon opeens weer echt voelen, wie ik ben, waar mijn pijn zit, en mijn eigen stem.”


Ontmoeting

Het lichaam is onverbiddelijk. Het is de therapeutische specialiteit van Jale Simsek. Vanaf het moment dat hun wegen elkaar kruisten, bij de Adviesraad Diversiteit en Integratie, trokken ze samen op. Ze vonden elkaar in de gedachte dat emancipatie meer is dan het krijgen van een baan en het leren van de taal.


Sahraoui: “Wij zeiden: een mens heeft twee benen. Het ene wordt ontwikkeld, dat is de rationele mentale kant. En dat is ook goed, je moet zorgen voor opleidingen en autonomie. Maar dat andere been, de emotionele en psychische kant, blijft achter. Migranten lopen daarin vast. Ze gaan mank lopen.”

Simsek: “Wij schreven toen ons eerste advies over jonge vrouwen. Daar is het het meest schrijnend. Zij komen in burnouts terecht, in echtscheidingen, vanwege de botsende culturen. Wij hebben veel vrouwen verloren zien gaan, vanwege de dilemma’s bij de partnerkeuze bijvoorbeeld. In mijn omgeving zijn veel vrouwen ongewild kinderloos gebleven, omdat het te ingewikkeld was met relaties. Dat ging ons aan het hart. We hebben toen samen een film gemaakt, daarmee is het begonnen.

Sahraoui: “Met Zina kwamen we hier terecht, in een voormalige school op de De Vlugtlaan in Slotermeer, waar je die populatie massaal om je heen hebt. We hebben tapijten uitgestald en zijn, letterlijk, op het tapijt gaan zitten. Zo hebben we Ik ontmoet mij ontwikkeld. Met Jale als professional en ik als projectleider.”


Individualiteit

Alles draait om de botsing tussen ik en wij. Simsek: “In mijn concept streven het ik en het wij naar synergie van beide kanten. Het collectief aan de ene kant, de individualistische samenleving aan de andere kant: die twee kunnen elkaar bevruchten en versterken.” Voor vrouwen met een migrantenachtergrond is het concept van individualiteit maar een moeilijk iets. Wat is dat eigenlijk? En waarom is hun lichaamsgerichte methode zo geschikt om een individualistische levenshouding eigen te maken?


Simsek: “Ik definieer individualiteit als contact met je eigen verlangens, met je eigen emoties en met je eigen lichaam, zodat je kan zeggen: dit ben ik. In het collectief spiegel je je aan de ander: wat de ander doet doe jij ook, dat is essentieel en rigide, het bepaalt je levenslijn. Bij individualiteit is zelfsturing aanwezig. Je kunt zeggen: jullie gaan allemaal linksaf, ik ga toch rechtsaf.

  Hier in het westen staan bewustzijn en het bespreekbaar maken van gedrag op de voorgrond. Dat heeft zijn eigen historische continuïteit. Wij komen uit een cultuur die een andere continuïteit heeft, namelijk elkaar zien en via elkaar socialiseren. Dat gaat gepaard met zwijgen. Veel dingen worden niet benoemd, zoals zestig of tachtig jaar geleden in Nederland. Daarom speelt het lichaam zo’n belangrijke rol. Waar geen woorden zijn heb je via het lichaam een ingang. In een collectieve cultuur is er vrijwel geen vocabulaire om je eigen ik te uiten. De fijnste manier om te leren hoe je jezelf moet uitdrukken is door te voelen: is het warm of is het koud?

   Het lichaam liegt niet. Als je diep ademhaalt, ga je in je lijf van alles voelen. Ik begeleid een marokkaans-nederlandse vrouw, die wil trouwen met een jongen uit een andere moslimcultuur, maar niet marokkaans. Haar vader is boos. Hij zegt, als jij met hem gaat trouwen, mag je hier nooit meer over de vloer komen. Naarmate de bruiloftsdatum nadert raakt ze enorm gestresst. Ik ga met haar werken. Ademhalen … ademhalen. Gronden in het lijf. Vervolgens ga ik op bepaalde plekken drukken. Vreselijk veel pijn doet dat. Waar doet het zeer? Hier. Meer drukken. Ze gaat schreeuwen. De pijn komt eruit. Ze geeft expressie aan wat ze voelt. Daarna komt de rust. Vervolgens heb je een ander gesprek. Zij heeft besloten om toch te gaan trouwen. Pijn wil gevoeld worden. En daar heb je een lijf voor nodig. Als instrument om te ervaren.”

Sahraoui: “En het werkt, wonderwel. Omdat de migrantenvrouwen waar we hier mee werken een soort natuurlijkheid hebben. Nederlanders willen alles verklaren, en veel praten. Deze vrouwen zakken gemakkelijk in hun lijf. Hun intellectuele bagage zit niet in de weg. Dat is - met respect - dankbaar materiaal. Het lichaam biedt zo’n goede sleutel om te werken aan emancipatie, aan individualisering, aan kracht.”


Het vervolg

Het lichaam is een reservoir, dat alles opslaat. Dat kun je door lichaamsgericht werk naar buiten brengen, wat een bevrijdende ervaring is. Maar dan, wat gebeurt er daarna? En hoe vind je een blijvende balans?


Jale: “We maken een combinatie van de Nederlandse, individualistische verworvenheden en de collectieve. In het westen is het belangrijk dat je nagaat wat de patronen in je ouderlijk huis zijn. Je praat over je vader en je moeder en je jeugd. Dat is taboe in het collectief. Je moet buigen voor je ouders en dankbaar zijn. Staat zelfs letterlijk in de Koran.”

Sahraoui: “Freud heeft in die wereld nooit een voet aan de grond gekregen.”

Simsek: “Precies. Maar dat taboe nemen wij mee. Wij leven in Nederland, wij moeten de ik-vaardigheden leren.”

Sahraoui: “Wij creëren een veilige setting. Het duurt vaak een hele tijd voordat iemand durft te zeggen: ik ben boos op mijn moeder. Eerst moeten de religieuze mantra’s weggemasseerd worden, liefdevol en met compassie; je moet op zoek naar een kiertje, mensen moeten het durven toelaten.”

Simsek: Alle lessen zijn in het Nederlands. Waar nodig springen wij bij in onze taal, Myriam in het Arabisch, ik in het Turks. Wat wij deze vrouwen leren is dingen te benoemen. Dat vertellen is ons grootste doel, dat ze zich leren uiten. Mentaliseren heet dat, dat wil zeggen dat je emoties kan verbaliseren. Dat je kunt zeggen: het gaat slecht; of: ik vind het gesprek met jou spannend. Bijvoorbeeld.

  Het vraagt veel geduld. Maar ik herhaal: Nederland was 100 jaar geleden ook zo. in de jaren ’60 en ’70 begonnen dit soort dingen pas in Nederland. Wij willen niet terug, maar geef ons de ruimte en de tijd om het nodige inhaalwerk te doen.”

Sahraoui: “Zonder het kind met het badwater weg te gooien. Het gevaar is dat je gedwongen wordt om te kiezen voor het een of het ander. Dat als je kiest voor het individuele, dat je dan het collectieve achter je moet laten. Daar heb ik veel vrouwen aan kapot zien gaan. Wij werken continue aan een nieuwe balans.  Eigenlijk zijn we iets nieuws aan het creëren. Het past niet in de systemen die horen bij de landen van herkomst, en het is ook niet helemaal van hier. Het is iets anders.”

Simsek: “We willen een opening bieden, een brug naar de Nederlandse samenleving. Het is mijn droom dat alles gemengd is. Dat is een verrijking voor iedereen. Ik heb zelf gigantisch veel geleerd van deze individualistische cultuur. Dat heeft me in staat gesteld om te komen waar ik nu ben, om te worden wie ik ben.”


Toeloop.

  Ik ontmoet mij begon als een persoonlijk initiatief en is in de loop der jaren uitgegroeid tot een computersysteem vol doorverwijzingen van huisartsen. De toeloop is groot. Omdat er daadwerkelijk iets gebeurt met de deelnemers, ze veranderen. Zodat zij op hun beurt kunnen uitgroeien tot ambassadeur en weer nieuwe vrouwen onder hun hoede kunnen nemen als trainer. Het heeft de potentie van een olievlek.

  Nu bereiken ze met hun trainingen van tien lessen ongeveer 200 vrouwen per jaar. In de leeftijdscategorie van 25 tot 85 jaar. Er zijn wachtlijsten, in een wijk met tienduizenden bewoners.


Simsek: “We zouden een soort school willen oprichten, een opleidingsinstituut, waar we trainers opleiden en coachen met intervisie. Dat zou ideaal zijn. Maar eerst hebben we erkenning nodig.”

Sahraoui: “We zetten stapjes in de goede richting. Er is een onderzoek bij de VU een gedaan, een effectmeting dat positief is bevonden. Dat heb je nodig in de zorgwereld. En we willen een structurele subsidie. Zodat je meer mensen kunt aannemen en professioneler kunt gaan werken.”


Urgentie

De urgentie is groot. We leven in een tijd van polarisatie en toenemend racisme. Met als gevaar dat sommige kansarme groepen buiten de samenleving komen te staan. En dat is geen aanlokkelijk perspectief. Er leeft woede en frustratie. Die zullen vroeg of laat een uitweg zoeken. Bij jongeren uit het zich in een hang naar radicalisme. En dat is weer olie op het vuur van de tweedeling in de samenleving.


Simsek: “Marokkaanse jongetjes radicaliseren, bij wijze van kamikaze. Het zijn vaak dealers die doorstromen naar de heiligheid van de jihadi’s. Ik heb er een paar van in mijn psychotherapie-praktijk  Zware criminelen. Ze komen bij mij met gewetensbezwaren. Ze willen er vanaf, maar ze weten niet hoe. Vanaf dat ze klein waren zijn ze als afval neergezet, niemand die ernaar omkeek, hun ouders waren ziek, zwak en misselijk. Er ligt vaak een diepe krenking onder dat radicale gedrag: we zijn niet als mensen behandeld.”

Sahraoui: “We zaten eerst aan de kant van de onverschilligheid. Inmiddels zijn we overgestapt op vijandigheid. Daar zit niks tussen. Die cocktail van verwaarlozing, achterstand, krenking, het is een wonder als dat niet explodeert. Het wordt hoog tijd dat we een grotere intelligentie loslaten op dit soort wijken. Alles wat slim is en innovatief, houdt zich hier niet mee bezig. Want ‘het zijn maar allochtonen’. Ik vind dat dat afgelopen moet zijn.”

Simsek: “Bij meiden zie je veel grensoverschrijdend sexueel gedrag. Hun innerlijke verscheurdheid veroorzaakt afstand tot de samenleving. Het gaat erom dat we ze helpen om een autonoom leven te leiden. We hebben compassie en geduld nodig, maar ik wil wel graag Nederlandse bondgenoten die ons daarin steunen.”


Beloning

Het is intiem, intens en zwaar werk. Wat staat er eigenlijk tegenover?


Simsek: “Je bent getuige van bevrijdende momenten en die zijn prachtig. Bovendien, er is veel lol. Een collectief is ook iets leuks. Er zit een grote mate van luchtigheid en solidariteit in. In de westerse cultuur tast je af en daarna pas word je intiem. Hier word je meteen intiem. Dat is prettig, dat onvoorwaardelijke.”

Sahraoui: “Wíj dansen met elkaar. De energie van het collectief kan je optillen. Samen eten, het verwelkomen, het zorgzame, dat kan veel mensen van hun eenzaamheidsgevoel afhelpen, al is het maar voor eventjes. Ik gun het iedereen in Amsterdam en daarbuiten om je zo omringd te voelen.

IK ONTMOET MIJ DE RESULTATEN

‘IK ONTMOET MIJ’ WERKT!

EN HOE!


Vrije Universiteit onderzoeker marianne van elteren-jansen (phd vumc) en student lena van selm
spraken met de vrouwen, de huisartsen en de trainers en concludeerden:
‘ik ontmoet mij’ is een waardevolle aanvulling op de reguliere medische hulp
voor vrouwen met een niet-westerse migrantenachtergrond

-> lees HIER het volledige onderzoeksrapport



De resultaten van Ik Ontmoet Mij zijn onder andere*


•               de toename van het bewustzijn van het lichaam ten aanzien van pijnbeleving en de vergroting van vaardigheden om ermee om te gaan;


•               de toename van het bewustzijn over het belang van zelfzorg en persoonlijke groei en de vergroting van vaardigheden om hiermee om te gaan;


•               het verminderen of verdwijnen van klachten variërend van lichamelijke en depressieve klachten, slapeloosheid en eenzaamheidsgevoelens;


•               het verminderde gebruik van medicatie (pijnstillers, antidepressiva, slaapmedicatie etc.);


•               de regie over hun leven zelf in handen krijgen.


* De resultaten zijn gebaseerd op een uitgebreide evaluatie van Ik Ontmoet Mij onder begeleiding van GGD Amsterdam en Stadsdeel Nieuw-West gemeente Amsterdam.

IK ONTMOET MIJ DE TRAINERS

Ik Ontmoet Mij Trainers
De afgelopen jaren hebben we  15 vrouwen opgeleid tot Ik Ontmoet Mij-trainer.


WE ZIJN TROTS OP MALIKA, ABIDA, ZAINAB, NURSEL, HAYAL, NAWAL, HAKIMA, DERYA,YASEMIN, AICHA, AYADA, NADIA, MARIAM, NURIYE EN MEDIHA



ooit leden jullie in stilte
het lichaam wilde niet meer
de chronische pijn zat in het hoofd
in het hart
gevangen in jezelf leek je situatie uitzichtloos
hulp die niet wist hoe te luisteren naar je worsteling
met de schaduwkant van een andere collectieve mentaliteit

eenmaal gedragen door vrouwen met dezelfde roep werd je lichaam gehoord
de workshop ‘ik ontmoet mij’ is zo’n unieke plek waar vrouwen
die tussen collectief en individu vallen
zich ongeremd kunnen uiten



Nu zijn jullie zelf trainers, in jullie handen zien we wederom mannen en vrouwen opbloeien, tevoorschijn komen en uit hun schulp kruipen want het lichaam was een fragiele huls geworden in plaats van de krachtbron die je geest draagt.

IK ONTMOET MIJ DE TRAININGEN


in maart 2019 gaan we
van start:


de 1e vrouwentraining in amsterdam noord:
het huis van de wijk waterlandplein


mannentraining
mannencentrum daadkr8
amsterdam osdorp


2 vrouwentrainingen
zina atelier de vlugt
amsterdam slotermeer


3 vrouwentrainingen
emancipatiecentrum
vrouw en vaart
amsterdam osdorp
 

vrouwentraining 
vrouwenorganisatie
nisa for nisa
amsterdam slotervaart


én in tilburg
vrouwentraining

emancipatie expertise centrum Feniks

IK ONTMOET MIJ AANMELDEN

WIL JE JE AANMELDEN?!
 

stuur je aanmeldingen voor de trainingen naar
IOM@zinaplatform.nl

we bellen alle potentiële deelnemers en
voeren een uitgebreid face to face intakegesprek

EnglishNederlands